Spot sprong uit het treintje dat hem tot aan het centrum had gebracht, zijn witte vacht glansde in de zon. Hij rook iets lekkers in de lucht. Het rook naar versgebakken taart en iets kruidigs. Zijn snorharen trilden van nieuwsgierigheid. Hij volgde zijn neus en kwam uit bij een modern gebouw met grote ramen en een gezellig terras. Boven de deur stond in sierlijke letters: Silva Dunes.

Binnen was het warm en knus. Spot liep voorzichtig naar binnen, zijn pootjes maakten geen geluid op de houten vloer. Een vriendelijke mevrouw achter de bar keek op en glimlachte. “Nou, kijk nou eens wie we daar hebben,” zei ze. “Ben jij Spot, die beroemde reizende kat?”

Spot knikte trots. Hij was inmiddels best bekend in Nederland. Kinderen hadden hem getekend, mensen hadden hem koekjes gegeven, en hij had zelfs een eigen Instagram-pagina gekregen van een fan.

“Kom maar mee,” zei de mevrouw. “We hebben net appeltaart uit de oven gehaald.”

Spot volgde haar naar de keuken, waar het rook alsof er een taartfeest bezig was. Hij kreeg een klein stukje op een schoteltje. Terwijl hij smulde, hoorde hij stemmen uit de eetzaal. Er zat een groep kinderen aan een lange tafel. Ze waren ongeveer 10 jaar oud en lachten hard om een mop die iemand had verteld.

Spot spitste zijn oren. Hij hoorde dat ze op schoolreis waren en dat ze straks naar het theater gingen, vlakbij. Maar één van de kinderen, een jongen met een blauwe pet, zat stil en keek een beetje verdrietig.

Spot sprong van zijn krukje en liep naar de jongen toe. “Hoi,” miauwde hij zacht.

De jongen keek op en glimlachte flauwtjes. “Hoi Spot. Ik heb buikpijn. Ik denk dat ik het eten niet zo goed verdraag.”

Spot dacht even na. Hij liep terug naar de keuken en tikte met zijn poot tegen een kastje. De mevrouw begreep het meteen. “Ah, je bedoelt onze speciale thee voor gevoelige buikjes?”

Even later kreeg de jongen een warm kopje thee met honing. Spot bleef naast hem zitten tot hij zich beter voelde. De andere kinderen kwamen erbij zitten en begonnen Spot te aaien. Iemand haalde zelfs een balletje uit zijn rugzak en Spot sprong er vrolijk achteraan.

Toen het tijd was om naar het theater te gaan, liep Spot met de groep mee. Hij mocht zelfs op het podium komen tijdens de pauze. De kinderen juichten en Spot deed een sierlijke sprong, precies door een hoepel die een van de begeleiders omhoog hield.

Na de voorstelling kreeg Spot een klein lintje van de theaterdirecteur. “Voor bijzondere hulp en vrolijkheid,” zei hij.

Spot miauwde tevreden. Hij had weer iemand geholpen, gelachen met kinderen, en taart gegeten. Wat wil je nog meer als reizende kat?

Toen de zon onderging, sprong Spot op een muurtje en keek nog even naar Silva Dunes. Het was een plek waar mensen genoten van lekker eten, waar kinderen konden lachen, en waar zelfs een kat als hij zich welkom voelde.

Met een zachte sprong verdween Spot in de avond, op weg naar zijn volgende avontuur. Waar dat zou zijn? Niemand wist het. Maar één ding was zeker: waar Spot kwam, werd het altijd een beetje mooier.