Voor de deur zat een meisje op een bankje. Ze zag er een beetje sip uit. Spot sprong naast haar en miauwde zacht.

“Hallo,” zei het meisje. “Ik heet Noor. Mijn ouders wilden hier lunchen, maar ik vind restaurants meestal saai.”

Spot keek haar aan en knikte. Hij begreep het. Sommige restaurants zijn alleen leuk voor grote mensen. Maar Spot wist al snel dat dit restaurant anders was.

Binnen rook het heerlijk. Spot zag een vrolijk bord met “Fletcher Kids Menu” erop. Er stonden dingen op als mini-hamburgers, pasta en zelfs een ijsje met discodip. Spot miauwde enthousiast en trok zachtjes aan Noors mouw.

“Wil je dat ik met je meega?” vroeg Spot met zijn ogen.

Noor glimlachte. “Oké, maar alleen als jij naast me zit.”

Ze gingen samen naar binnen. De serveerster lachte toen ze Spot zag. “Wat een bijzondere gast,” zei ze. “Hij mag natuurlijk blijven.”

Noor kreeg een kleurplaat en potloden. Spot kreeg een klein bakje water. Terwijl Noor haar pasta at, keek Spot rond. Hij zag een familie op het terras lachen, een jongen die zijn frietjes telde en een oma die een mop vertelde. Het was gezellig, warm en helemaal niet saai.

Na het eten liep Spot naar de keuken. Daar was een kok die er moe uitzag. Spot sprong op het aanrecht en miauwde luid. De kok schrok, maar begon toen te lachen.

“Jij bent Spot, toch? Ik heb over je gehoord. Kun jij misschien helpen met het toetje?”

Spot knikte. Hij rolde een bak met aardbeien naar de kok en tikte op een pot slagroom. Samen maakten ze een groot kinderijsje met alles erop en eraan. Spot zette er een klein vlaggetje in. Het was voor Noor.

Toen Spot het ijsje bracht, glunderde Noor. “Dit is het leukste restaurant waar ik ooit ben geweest,” riep ze.

Na het eten speelden ze nog even buiten. Spot deed alsof hij een tijger was en Noor rende gillend weg, lachend en blij. Andere kinderen kwamen erbij en al snel was het een mini-feestje op het grasveld naast het terras.

Toen de zon begon te zakken, wist Spot dat het tijd was om verder te gaan. Hij gaf Noor een kopje en liep langzaam weg, zijn staart hoog in de lucht.

Noor zwaaide hem uit. “Dank je, Spot! Kom je nog eens terug?”

Spot keek om, knipoogde en verdween om de hoek. Hij had weer een plek gevonden waar kinderen zich welkom voelen, waar eten leuk is en waar zelfs een kat als hij een verschil kan maken.

En ergens in de keuken van Hotel Prinsen stond nu een klein bordje: “Spot’s Speciale Kinderijsje – alleen voor echte avonturiers.”