Bij de ingang van het hotel werd Spot begroet door een vriendelijke medewerker. “Welkom, Spot! We hebben je al verwacht. Timo Toucan heeft speciaal voor jou een kleurplaat klaarliggen.” Spot grijnsde. Hij kon zelf niet kleuren, maar hij wist precies wie hij blij kon maken met die kleurplaat.

Binnen in het restaurant rook het heerlijk. Er waren pannenkoeken, frietjes, en zelfs mini-hamburgers op het kindermenu. Spot zag een gezin aan een grote tafel zitten. De ouders keken moe, en de kinderen wiebelden op hun stoelen. Spot sprong behendig op de tafel – niet op het eten natuurlijk – en miauwde zacht. De kinderen begonnen te lachen. “Kijk, het is Spot! Van de verhalen!”

Spot gaf de kleurplaat van Timo Toucan aan het jongste kind, een meisje van acht. “Als je deze mooi inkleurt en inlevert, kun je een knuffel winnen,” zei de medewerker. Het meisje begon meteen te kleuren, haar tong uit haar mond van concentratie. Spot ging naast haar zitten en keek toe.

Even later begon de Live Cooking Brunch. Spot liep nieuwsgierig naar de open keuken. Daar stond een kok die eieren brak en pannenkoeken flipte alsof het een circusact was. Spot miauwde goedkeurend. De kok lachte. “Wil jij ook een pannenkoek, Spot?” Spot knikte. Hij kreeg een klein bordje met een stukje pannenkoek zonder suiker. Hij likte het bord schoon.

Na het eten liep Spot naar het terras. Daar zaten mensen in een gezellige zitkuil. Een jongen zat alleen met een boek. Spot sprong naast hem. “Hoi,” zei de jongen. “Ik ben hier met mijn ouders, maar ik verveel me een beetje.” Spot dacht even na. Hij rende terug naar binnen, pakte een extra kleurplaat en bracht die naar de jongen. “Je kunt ook meedoen,” zei hij. De jongen glimlachte en begon te tekenen.

Toen Spot weer binnenkwam, zag hij dat het meisje haar kleurplaat af had. Ze gaf hem trots aan de medewerker. “Ik hoop dat ik win!” riep ze. Spot gaf haar een kopje en liep naar de keuken om de kok te bedanken. “Je maakt van eten een feestje,” miauwde hij. De kok knikte. “En jij maakt van deze dag iets bijzonders.”

Aan het einde van de middag liep Spot weer naar buiten. Hij keek nog één keer achterom. Hotel Nuland was niet zomaar een plek om te eten. Het was een plek waar kinderen mochten lachen, kleuren, en genieten. Spot had geholpen, zoals altijd. En terwijl hij verder liep naar zijn volgende avontuur, hoorde hij achter zich een kind roepen: “Dag Spot! Tot de volgende keer!”

Spot miauwde zachtjes en verdween tussen de bomen. Op naar de volgende leuke plek in Nederland.