Meester John vertelde: “In het PreHistorisch Dorp leer je hoe mensen vroeger leefden. Je bakt er brood zoals de boeren deden, of je ziet hoe de smid gloeiend ijzer buigt. Maar die dag gebeurde er iets dat niet in de rondleiding stond…”

De bakker zette net een mand dampende broden uit de oven. Plots was de mand leeg. Iedereen keek verbaasd rond, maar er lagen nergens kruimels. Alsof de broden in lucht waren opgelost. Alleen een zacht gegiechel weerkaatste tegen de lemen muren.

Even later vonden kinderen het brood terug… maar niet op de plek waar het hoorde. In de smidse lag een vers brood tussen de tangen en hamers, alsof de smid brood aan het smeden was. “Hoe komt dit hier?” mopperde hij. Hij tilde het op, maar pats! Het brood viel uiteen in een regen van kruimels.

Bij de waterkant gebeurde hetzelfde. Een visser trok zijn net binnen en daar, tussen de vissen, lag een heel brood te spartelen. “Dat hoort hier niet!” riep hij verbaasd. Terwijl de kinderen lachten, rolde het brood vanzelf het water in en dreef weg alsof het een bootje was.

Het werd steeds raarder. In de ridderzaal, waar een gids een verhaal vertelde, donderde opeens een brood van de balken naar beneden. Het stuiterde drie keer over de stenen vloer en bleef toen stil liggen. En weer klonk dat ondeugende lachje, hoog en schel.

Niemand heeft Poerlepotje ooit gezien. Maar meester John sloot zijn verhaal af: “Al die verdwijnende en verschijnende broden? Die waren natuurlijk in de handen van een klein, roodharig puntmutsje.”

Bezoek zelf het PreHistorisch Dorp in Eindhoven. Wie weet duikt er ineens een brood op waar je het niet verwacht.