Meester John liep over het smalle pad naar de eendenkooi bij Elshout. Het water lag er rustig bij, het riet bewoog zachtjes. In zijn jaszak voelde hij Poerlepotje al ongeduldig wiebelen. Dat betekende meestal onrust.

Bij de kooiplas dobberden een groep eenden kalm naast elkaar. Opeens vloog er een hele zwerm luid kwakend omhoog. Voor een toevallige wandelaar leek het alsof ze zomaar waren geschrokken. Maar meester John zag hoe Poerlepotje stiekem een rietstengel had gegooid, precies tussen de eenden. Het mensje gierde van het lachen, maar alleen hij kon dat horen.

De eenden kwamen langzaam terug, maar net toen ze weer rustig zaten, sprong Poerlepotje achter een struik vandaan en liet een flinke kluit modder in het water vallen. Het gespetter spatte alle kanten op. De eenden fladderden in paniek weg, en de kooiplas leek wel even een slagveld van vleugels en gespetter. Meester John schudde zijn hoofd. Dit liep uit de hand.

Hij stapte dichterbij en keek streng in de richting van het riet. Poerlepotje stak alleen even een rood puntmutsje boven het gras uit en trok een gek gezicht. Daarna verstopte het zich weer, maar niet zonder een laatste stunt: een houten paaltje bij de vangpijp viel om, precies met een harde klap. Weer stegen de eenden verschrikt op.

Toen keerde de rust terug. De eenden dobberden weer verder, alsof er niets gebeurd was. Niemand die zou geloven wat er echt achter de opschudding zat. Alleen meester John wist het geheim en stopte lachend een los veertje in zijn zak.

Zo kreeg de eeuwenoude eendenkooi er een nieuw verhaal bij: niet alleen van kooikers en vangpijpen, maar ook van een klein, ondeugend mensje dat de stilte verstoorde.

Wil jij zelf ontdekken hoe bijzonder de eendenkooi is? Ga dan naar Pax bij Elshout en ervaar het avontuur!