Meester John vertelde: “In Eindhoven staat het Philips Museum. Daar zie je de eerste Philips-gloeilamp uit 1891, maar ook radio’s, medische apparaten en zelfs experimenten met cd’s en röntgen. Het is een plek vol techniek en uitvindingen. Toch gebeurde er iets wat niet in de vitrines staat…”

Bij de vitrine met de allereerste gloeilamp begon het licht plots te knipperen. Eerst langzaam, toen sneller, en toen verscheen er duidelijk in licht: ‘Wie is hier?’ Bezoekers staarden vol ongeloof naar de lamp. De gids stamelde: “Dat kan niet… deze lamp brandt al meer dan honderd jaar.” Niemand zag het puntmutsje dat snel achter een paneel verdween.

Daarna begonnen de radio’s uit de jaren ’30 en ’50 te brommen. Muziek kraakte, stemmen uit het verleden fluisterden, en plots klonk er luid: ‘Wie is hier?’ Toeschouwers verstijfden, sommigen lachten zenuwachtig. Alleen Poerlepotje wist hoe de knoppen stiekem bewogen.

In de interactieve ruimte flitsten de schermen. Beelden draaiden en een röntgenfoto leek tot leven te komen. Het skelet op de foto bewoog en schreef met zijn botten in de lucht: ‘Wie is hier?’ Kinderen sprongen achteruit. Ondertussen schaterde iemand zacht, maar onzichtbaar.

Het hoogtepunt kwam bij de robotarm. Hij pakte een pen, krabbelde bibberig op een scherm en schreef opnieuw: ‘Wie is hier?’ Het licht flitste fel, iedereen hield de adem in – en toen werd alles stil. Alleen een giechel rolde door de zaal.

Niemand heeft Poerlepotje ooit gezien. Maar meester John knikte geheimzinnig naar zijn klas. “Natuurlijk wist ik het allang,” zei hij. “Het was Poerlepotje.”

Ga jij naar het Philips Museum in Eindhoven? Kijk goed rond… misschien vraagt iets je zachtjes dezelfde vraag.