Meester John wandelde over landgoed Steenenburg, op weg naar Kasteel d’Oultremont. De bomen stonden stil en het pad kraakte onder zijn schoenen. In zijn jaszak voelde hij geritsel. Poerlepotje had zich weer verstopt en keek nieuwsgierig mee.

Bij de kasteelingang hoorde hij een zacht geluid. De zware poort stond een stukje open. Voor anderen leek het vanzelf gebeurd, maar meester John zag Poerlepotje snel wegglippen. Het mensje had de poort natuurlijk een duwtje gegeven.

In de tuin bungelde een lantaarn heen en weer. Bezoekers dachten dat het de wind was. Meester John zag Poerlepotje aan de ketting slingeren. Het gegiechel was duidelijk, maar alleen hij kon het horen. Daarna rende Poerlepotje verder de steeg in, achter de kasteelmuren.

Daar dwarrelden bladeren over het pad. Voor iedereen leek het een gewone windvlaag. Meester John wist beter. Hij pakte zijn toverfluit en speelde een kort deuntje. Meteen rolde er iets voor zijn voeten: een oude koperen knop. Poerlepotje stak kort zijn hoofd om de hoek, knipoogde, en verdween weer uit zicht.

Meester John raapte de knop op. Achterop stond piepklein “Poerlepotje” gekrast. Hij glimlachte. Niemand had iets gezien, alleen hij kende de waarheid. Voor anderen bleef het een vreemd verhaal over een poort, een wiebelende lantaarn en een geheimzinnige steeg.

Zo kreeg het kasteel weer een avontuur erbij. En Poerlepotje? Die zat diep verstopt, klaar om ergens anders nieuwe streken uit te halen.

Wil jij zelf door de tuinen van Kasteel d’Oultremont lopen en zien wat er gebeurt? Ga dan naar Landgoed Steenenburg in Nieuwkuijk en ontdek het zelf!