Het was een mistige ochtend toen Flap, de beroemde vampier met een zwak voor spannende verhalen, zijn vleermuisrugzak opdeed en richting het zuiden van Nederland vloog. Hij had gehoord van een mysterieuze plek: een oude vestingstad genaamd Heusden. Volgens geruchten waren daar ooit spoken gesignaleerd, verdwenen kinderen en een geheimzinnige tunnel onder de stadsmuur. Flap kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Dit klonk als een perfecte plek voor een nieuw griezelverhaal.

Toen hij landde op de stadsmuur, keek hij uit over de kronkelige straatjes, de oude huisjes met puntdaken en de glinsterende Maas. “Hmm,” mompelde hij. “Ziet er vredig uit. Té vredig.” Hij sloop naar beneden en begon zijn verkenning.

Al snel ontdekte Flap dat Heusden niet zomaar een stad was. Het was een vestingstad, met dikke muren, bastions en geheime doorgangen. Hij gleed langs de wallen, sprong over een gracht en kwam terecht bij een oud poortgebouw. Daar stond een bord: Speurtocht voor kinderen – Vind het verdwenen zwaard van Ridder Hugo! Flap grijnsde. “Een verdwenen zwaard? Dat klinkt als een mysterie.”

Hij volgde de aanwijzingen van de speurtocht, samen met een groep kinderen van ongeveer tien jaar oud. Ze vonden aanwijzingen onder stenen, in oude kanonnen en zelfs in een snoepwinkel waar de eigenaar beweerde dat hij ooit een geest had gezien die dropjes stal. Flap deed alsof hij bang was, maar stiekem vond hij het heerlijk.

“Wisten jullie,” fluisterde Flap terwijl ze verder zochten, “dat Ridder Hugo eigenlijk een vampier was? Hij vocht ’s nachts en verdween overdag. Zijn zwaard was gemaakt van zilver, zodat hij andere vampiers kon verslaan.” De kinderen keken hem met grote ogen aan. “Is dat echt waar?” vroeg een meisje met een rode jas. Flap knipoogde. “Misschien…”

Ze kwamen uiteindelijk bij het Gouverneurshuis, een oud gebouw dat nu een museum was. Binnen was een tentoonstelling over de geschiedenis van Heusden. Flap wees naar een schilderij van een man met een lange cape. “Dat is Hugo,” fluisterde hij. “En zie je dat vage figuur achter hem? Dat is zijn schaduw. Maar sommigen zeggen dat het een geest is die hem volgde…”

Na het museumbezoek gingen ze naar de haven. Daar lagen kleine bootjes klaar voor een tocht over de Maas. Flap stapte in met de kinderen en vertelde over de onderwaterstad die volgens hem onder Heusden lag. “Als je goed luistert,” zei hij, “hoor je de bellen van de verdronken klokkentoren.” De kinderen luisterden aandachtig, sommigen giechelden, anderen knepen hun ogen dicht.

Na de boottocht aten ze ijs bij een ambachtelijke ijssalon. Flap koos bloedrood aardbeiensmaak, natuurlijk. Terwijl ze smulden, vertelde hij het einde van zijn verhaal. “Het zwaard van Hugo werd nooit gevonden. Sommigen zeggen dat het nog steeds ergens in Heusden ligt, verborgen in een geheime tunnel onder de stadsmuur. Alleen wie durft, kan het vinden…”

De kinderen keken elkaar aan. “Zullen we morgen terugkomen en verder zoeken?” vroeg een jongen met een pet. Flap lachte. “Ik ben er al. Ik wacht op jullie bij de poort. Maar pas op… wie het zwaard vindt, wordt zelf een ridder van de nacht.”

En zo vertrok Flap weer, fladderend over de vestingmuren, op zoek naar zijn volgende verhaal. Maar in Heusden fluistert men nog steeds over de vampier met de enge verhalen. En wie goed kijkt, ziet soms een schaduw op de muur… met een cape en een grijns.