Het was laat in de middag bij het Engelermeer. De zon zakte langzaam achter de bomen en de lange schaduwen trokken over het zand. Kinderen verzamelden hun spullen en ouders riepen dat het tijd was om naar huis te gaan. Alleen één jongen bleef nog even zitten bij zijn zandkasteel.

Plots viel er een koude rilling over het strand. De jongen keek op en zag een schaduw die niet klopte. De zon scheen recht, maar deze schaduw boog vreemd over het zand. Het leek op een cape die zacht bewoog. Het was Flap, die nieuwsgierig naar het kasteel kwam kijken.

Flap knielde neer, en met zijn kleine handjes tikte hij tegen een toren. Het kasteel trilde en de jongen hapte naar adem. “Wie… wie is daar?” fluisterde hij. De wind voerde zijn woorden weg. Toen hoorde hij een zacht lachje en zag hoe het zand als vanzelf begon te schuiven. De grachten van zijn kasteel vulden zich plots met water, terwijl er geen golf in de buurt was.

De spanning steeg. De jongen wilde wegrennen, maar zijn nieuwsgierigheid hield hem vast. Flap stapte naar voren, zijn cape glinsterde in het laatste zonlicht. “Geen angst,” zei hij zacht. “Ik hou alleen van een beetje spanning.” Hij blies zachtjes, en het hele kasteel zakte langzaam ineen, alsof het in slaap viel. Daarna draaide hij zich om en verdween tussen de schaduwen van de bomen.

Toen de ouders de jongen riepen, stond hij nog steeds naar het zand te staren. Het strand leek weer gewoon, alsof er niets gebeurd was. Maar diep vanbinnen wist hij dat hij iets bijzonders had meegemaakt: een ontmoeting met Flap, de geheimzinnige vriend van de avondschaduw.

Wil jij zelf het Engelermeer ontdekken, waar de zon en de schaduwen spelen? Ga erheen en kijk goed rond, misschien zie jij Flap ook wel…