De Hoge Heide in Vlijmen lag er stil bij. Overdag was het een drukke plek vol lachende mensen, maar nu, diep in de nacht, was alles verlaten. Alleen de baan van de Supercharged Shuffle gloeide nog zwak in het donker, alsof iemand vergeten was het licht uit te doen. Flap landde zacht op de vloer, zijn cape golfde als schaduw over het hout.

“Vreemd,” fluisterde hij. “Hier hoort geen licht meer te branden.” Hij liep langzaam langs de baan, en plots bewoog er iets. Eén van de metalen schijven rolde vanzelf naar voren. Tik. Stopte. En tikte toen nog eens. Flap bleef stokstijf staan. Niemand was te zien, maar het leek alsof de schijven hem volgden.

Hij knielde neer en raakte de baan aan. Ze was ijskoud. Opeens lichtte het scorebord fel op – rood, blauw, groen – de kleuren flitsten als bliksem door de ruimte. De schijven begonnen te draaien, steeds sneller, tot ze een kring vormden van gloeiende lijnen. Flap stapte achteruit. “Wat is dit voor spel…?”

Een lage brom vulde de lucht. De cirkel van licht schoot over de vloer als een razende wervelwind. Flap spreidde zijn cape, de lucht trok aan hem alsof hij meegezogen werd. Toen – pats! – alles viel stil. Eén schijf bleef langzaam tollen en kwam precies tot stilstand bij het middenvak. Op het scherm verscheen in flikkerende letters: Game over, Flap.

Zijn hart bonsde, maar Flap lachte zacht. “Dus jullie willen spelen, hè?” Hij tikte met zijn vinger tegen een schijf. Die begon weer zachtjes te gloeien, als antwoord. Toen draaide hij zich om en verdween door het open raam, de maan tegemoet. Achter hem lichtte het scorebord nog één keer op, alsof het hem uitdaagde voor de volgende ronde.

De volgende ochtend vond het personeel de schijven netjes in een kring, en niemand snapte hoe dat kon. Maar als je goed luistert tijdens een potje Supercharged Shuffle, hoor je soms een cape ritselen – en iemand zacht lachen in de schaduw.

Durf jij het op te nemen tegen Flap? Kom dan naar De Hoge Heide in Vlijmen en speel Supercharged Shuffle… als je durft.