“Een pannenkoekenrestaurant?” mompelde Flap terwijl hij zijn cape rechttrok. “Dat klinkt niet eng. Maar ik ruik… mysterie.” Hij sloop naar binnen, zijn ogen glinsterend van nieuwsgierigheid.

Binnen was het warm en vrolijk. Kinderen lachten, ouders smulden, en overal hingen kleurige tekeningen. Flap voelde zich even misplaatst tussen al dat gelach, maar toen zag hij iets wat zijn aandacht trok: een speelgoedwinkel. Niet zomaar een winkel, maar eentje waar kinderen hun eigen cadeautje mochten uitzoeken met smulmunten die ze kregen bij hun pannenkoek. “Aha,” fluisterde Flap. “Een geheime muntenschat. Dit wordt interessant.”

Hij verstopte zich achter een houten zuil en luisterde naar een groep kinderen die net hun pannenkoek op hadden. “Ik heb drie smulmunten!” riep een jongen. “Ik ga een monstertruck halen!” Een meisje wees naar een knuffelvampier. “Die lijkt op Flap!” zei ze. Flap grijnsde. Zijn reputatie was hem vooruitgesneld.

Plotseling hoorde hij iets kraken. Het kwam van de oude muur achter de speelgoedhoek. Flap gleed ernaartoe en tikte op de stenen. Eén steen zat los. Hij trok hem eruit en vond… een geheime doorgang. “Kinderen,” fluisterde hij, “volg mij als je durft.”

Vier kinderen kwamen nieuwsgierig dichterbij. “Is dit een grap?” vroeg een jongen. “Nee,” zei Flap met een knipoog. “Dit is een avontuur.”

Ze kropen door de opening en kwamen in een kleine kamer met kaarsen, spinnenwebben (nep, gelukkig), en een grote kist. Flap opende hem langzaam. Binnenin lagen kleurplaten, glitters, en een brief. “Welkom in het geheime clubhuis van de KidsClub,” las Flap. “Alleen voor kinderen met fantasie en lef.”

De kinderen juichten. “We zijn lid!” riep het meisje met de knuffelvampier. Flap gaf ze allemaal een extra smulmunt. “Voor moed,” zei hij.

Terug in het restaurant kregen ze nog een ijsje. Flap zat stil in een hoekje, tevreden. Hij had geen enge vampiers laten schrikken vandaag, maar hij had wel een mysterie opgelost en een paar kinderen een onvergetelijke middag bezorgd.

Toen hij opstond om te vertrekken, fluisterde hij tegen de eigenaar: “Jullie hebben hier iets bijzonders. Een plek waar kinderen kunnen lachen, spelen én een beetje griezelen. Ik kom terug… misschien met een nieuw verhaal.”

En zo verdween Flap in de avond, zijn cape wapperend in de wind, op zoek naar het volgende avontuur. Maar in Heusden, bij De Pannekoekenbakker, zouden ze hem niet snel vergeten.